ஜனதா கட்சிக்கு முன்பே தொடங்கிய மாற்று அரசியல்! – சோசலிச இயக்கம் முதல் அவசரநிலை வரை

வாசகர்களை, எழுத்தாளர்களாக, பங்களிப்பாளர்களாக மாற்றும் விகடனின் ‘My Vikatan’ முன்னெடுப்பு இது. இந்தக் கட்டுரையில் இடம்பெற்றுள்ள கருத்துகள் அனைத்தும், கட்டுரையாளரின் தனிப்பட்ட கருத்துகள். விகடன் தளத்தின் கருத்துகள் அல்ல - ஆசிரியர்

இந்தியாவில் காங்கிரஸுக்கு மாற்றான அரசியல் என்பது ஜனதா கட்சி உருவான பிறகுதான் தொடங்கியது என்று கருதுவது வரலாற்றைப் பாதியாகப் புரிந்துகொள்வதாகும். சுதந்திரத்திற்கு முன்பே காங்கிரஸுக்குள் அதற்கு மாற்றான அரசியல் சிந்தனைகள் உருவாகத் தொடங்கிவிட்டன. குறிப்பாக, சோசலிசக் கொள்கைகளை முன்னிறுத்திய இளம் தலைவர்கள், காங்கிரஸின் விடுதலைப் போராட்டத்துடன் சமூக மற்றும் பொருளாதார மாற்றங்களையும் இணைக்க வேண்டும் என்று வலியுறுத்தினர்.

சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு இந்தச் சிந்தனை தனிக் கட்சிகளாகப் பரிணமித்தது. விவசாயிகள் இயக்கங்கள், பிராந்திய அரசியல் அமைப்புகள், காங்கிரஸிலிருந்து வெளியேறிய தலைவர்கள் எனப் பல்வேறு சக்திகள் அதனுடன் இணைந்தன. இவ்வாறு பல திசைகளில் வளர்ந்த எதிர்ப்பு அரசியல்தான் பின்னாளில் இந்தியாவின் தேசிய அரசியல் அதிகாரச் சமநிலையை மாற்றுவதற்கான அடித்தளமாக அமைந்தது.

காங்கிரஸுக்குள் உருவான சோசலிசச் சிந்தனை!

இந்திய விடுதலைப் போராட்டம் தீவிரமடைந்துகொண்டிருந்த 1930-களில், காங்கிரஸுக்குள் ஒரு புதிய அரசியல் சிந்தனை வலுப்பெற்றது. ஆங்கிலேயர்களிடமிருந்து அரசியல் சுதந்திரம் பெறுவது மட்டுமே இந்திய மக்களின் பிரச்சினைகளுக்குத் தீர்வாகிவிடாது; சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு நிலவும் பொருளாதார ஏற்றத்தாழ்வுகளையும் சமூக அநீதிகளையும் எதிர்கொள்ள வேண்டும் என்பதே அந்தச் சிந்தனையின் அடிப்படையாக இருந்தது. தொழிலாளர்களின் உரிமைகள், விவசாயிகளின் வாழ்வாதாரம், நிலச் சீர்திருத்தம், செல்வப் பகிர்வு ஆகியவை அரசியல் விவாதத்தின் மையத்திற்கு வர வேண்டும் என்று இளம் தலைவர்கள் வலியுறுத்தினர்.

இந்தப் பின்னணியில்தான் 1934-ஆம் ஆண்டு காங்கிரஸுக்குள் காங்கிரஸ் சோசலிஸ்ட் கட்சி உருவானது. ஜெயப்பிரகாஷ் நாராயண், ராம் மனோகர் லோஹியா, ஆச்சார்ய நரேந்திர தேவா, அச்சுத பட்வர்தன், யூசுப் மெஹர் அலி உள்ளிட்ட தலைவர்கள் அதன் வளர்ச்சியில் முக்கியப் பங்காற்றினர். இவர்கள் காங்கிரஸின் விடுதலைப் போராட்டத்திலிருந்து விலகவில்லை. மாறாக, அந்தப் போராட்டத்திற்கு ஒரு சமூக மற்றும் பொருளாதார நோக்கத்தையும் சேர்க்க முயன்றனர். அரசியல் சுதந்திரம் என்பது ஆட்சியாளர்களை மாற்றுவதுடன் முடிந்துவிடக் கூடாது; அதிகாரமும் செல்வமும் சிலரிடம் மட்டுமே குவிந்திருக்கும் நிலையும் மாற வேண்டும் என்பதே இவர்களின் வலியுறுத்தலாக இருந்தது.

சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு தனிப் பாதையைத் தேர்ந்தெடுத்த சோசலிஸ்டுகள்!

இந்தியா சுதந்திரம் பெற்றதும் காங்கிரஸுக்குள் இருந்த சோசலிசத் தலைவர்களின் அரசியல் அணுகுமுறையில் முக்கியமான மாற்றம் ஏற்பட்டது. விடுதலைப் போராட்டத்தின்போது பொதுவான எதிரியாக இருந்த பிரிட்டிஷ் ஆட்சி அகன்றுவிட்டது. இனி சுதந்திர இந்தியாவின் ஆட்சிக் கொள்கைகள், பொருளாதாரத் திட்டங்கள், சமூக மாற்றங்கள் ஆகியவற்றை எவ்வாறு அணுகுவது என்பதே முக்கியமான கேள்வியாக மாறியது. காங்கிரஸுக்குள் இருந்துகொண்டு கொள்கை மாற்றங்களை வலியுறுத்துவதற்கும், தனித்த அரசியல் கட்சியாகச் செயல்படுவதற்கும் இடையே விவாதம் எழுந்தது.

இந்த விவாதத்தின் முடிவில் 1948-ஆம் ஆண்டு சோசலிஸ்டுகள் காங்கிரஸிலிருந்து வெளியேறி சோசலிஸ்ட் கட்சியை உருவாக்கினர். இதன் மூலம் காங்கிரஸுக்கு வெளியே சோசலிசக் கொள்கைகளை அடிப்படையாகக் கொண்ட தனித்த எதிர்க்கட்சி அரசியல் உருவானது. காங்கிரஸ் ஆட்சியை விமர்சிப்பது மட்டுமல்லாமல், ஜனநாயக சோசலிசத்தின் அடிப்படையில் மாற்றுப் பொருளாதாரக் கொள்கையையும் முன்வைப்பதே இந்தக் கட்சியின் நோக்கமாக இருந்தது. விடுதலைப் போராட்டத்தில் காங்கிரஸுடன் இணைந்து செயல்பட்ட தலைவர்களே, சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு அதன் ஆட்சிக்கு வெளியே நின்று அரசியல் மாற்றத்தைக் கோரத் தொடங்கினர்.

கிருபளானியின் முயற்சி: பிரஜா சோசலிஸ்ட் கட்சியின் தோற்றம்!

சுதந்திர இந்தியாவின் முதல் பொதுத்தேர்தலை எதிர்கொள்ளும் சூழலில், காங்கிரஸுக்கு வெளியே செயல்பட்ட எதிர்க்கட்சிகள் தங்களுக்குள் ஒருங்கிணைய வேண்டிய அவசியத்தை உணர்ந்தன. தனித்தனியாகப் போட்டியிடுவதால் காங்கிரஸின் தேர்தல் ஆதிக்கத்தை எதிர்கொள்வது கடினம் என்ற அரசியல் புரிதல் உருவானது. இதன் ஒரு பகுதியாக, காங்கிரஸின் முன்னாள் தலைவரான ஜே.பி. கிருபளானி 1951-ஆம் ஆண்டு கிசான் மஸ்தூர் பிரஜா கட்சியை உருவாக்கினார். விவசாயிகள், தொழிலாளர்கள் மற்றும் பொதுமக்களின் நலன்களை முன்னிறுத்திய இந்த அமைப்பு, சோசலிஸ்ட் கட்சியுடன் அரசியல் இணைப்பை ஏற்படுத்தியது.

இரு அமைப்புகளும் இணைந்து 1952-ஆம் ஆண்டு பிரஜா சோசலிஸ்ட் கட்சியை உருவாக்கின. காங்கிரஸுக்கு மாற்றாக ஒரு பரந்த ஜனநாயக எதிர்க்கட்சியை உருவாக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் இந்த இணைப்பின் பின்னணியில் இருந்தது. ஆனால் கட்சிகளின் இணைவு தலைவர்களிடையேயான கருத்து வேறுபாடுகளைத் தீர்க்கவில்லை. காங்கிரஸுடனான உறவு, தேர்தல் கூட்டணி, கட்சியின் கொள்கை முன்னுரிமைகள், தலைமைத்துவம் ஆகியவற்றில் முரண்பாடுகள் நீடித்தன. இதனால் சோசலிச இயக்கத்துக்குள் மீண்டும் பிளவு உருவாகும் சூழல் ஏற்பட்டது.

லோஹியாவின் அரசியல்: சோசலிச இயக்கத்தின் மற்றொரு பிளவு!

சோசலிச இயக்கத்தில் ராம் மனோகர் லோஹியாவின் அணுகுமுறை தனித்துவமானது. காங்கிரஸின் அரசியல் ஆதிக்கத்தை எதிர்ப்பதில் அவர் உறுதியான நிலைப்பாட்டைக் கொண்டிருந்தார். சமூக ஏற்றத்தாழ்வுகள், சாதி அடிப்படையிலான பாகுபாடுகள், பொருளாதாரச் சுரண்டல் ஆகியவற்றை அரசியல் போராட்டத்தின் முக்கியப் பிரச்சினைகளாக முன்வைத்தார். காங்கிரஸுடன் இணக்கமான அணுகுமுறையைப் பின்பற்ற விரும்பிய தலைவர்களுக்கும் லோஹியாவின் அரசியல் பாதைக்கும் இடையே முரண்பாடுகள் அதிகரித்தன.

இதன் விளைவாக 1955-ஆம் ஆண்டு லோஹியா தலைமையிலான பிரிவு பிரஜா சோசலிஸ்ட் கட்சியிலிருந்து விலகி தனியாகச் செயல்படத் தொடங்கியது. பின்னர் சோசலிச அணிகளை மீண்டும் ஒன்றிணைக்கும் முயற்சிகளும் நடைபெற்றன. 1964-ஆம் ஆண்டு பிரஜா சோசலிஸ்ட் கட்சியின் ஒரு பகுதியும் லோஹியா தலைமையிலான சோசலிச அணியும் இணைந்து சம்யுக்த சோசலிஸ்ட் கட்சியை (Samyukta Socialist Party – SSP) உருவாக்கின. ஆனால் இந்த இணைவும் நீண்டகால ஒற்றுமையைத் தரவில்லை; 1965-ஆம் ஆண்டில் மீண்டும் பிரிவுகள் ஏற்பட்டன. கொள்கை அடிப்படையில் ஒன்றுபட்டிருந்த சோசலிச இயக்கம், அரசியல் நடைமுறை மற்றும் தலைமைப் போட்டிகளால் பல பிரிவுகளாகப் பிரிந்தது.

விவசாயிகளின் அரசியல் எழுச்சி: சரண் சிங்கின் புதிய பாதை!

சோசலிச இயக்கம் கட்சிப் பிளவுகளையும் மறுஇணைவுகளையும் சந்தித்துக்கொண்டிருந்த அதே காலத்தில், வட இந்தியாவில் விவசாயிகளின் அரசியல் பிரதிநிதித்துவம் புதிய வடிவம் பெறத் தொடங்கியது. காங்கிரஸில் முக்கியப் பொறுப்புகளை வகித்த சரண் சிங், கிராமப்புற மக்களின் பொருளாதாரப் பிரச்சினைகளையும் விவசாயிகளின் அரசியல் உரிமைகளையும் மையப்படுத்திய அரசியலை முன்னெடுத்தார். நில உரிமை, வேளாண் உற்பத்தி, விவசாயக் கடன், கிராமப்புறத் தொழில்கள், விவசாயிகளின் வருமானம் ஆகியவை அவரது அரசியல் சிந்தனையின் முக்கிய அம்சங்களாக இருந்தன.

1967-ஆம் ஆண்டு இந்தப் புதிய அரசியல் முயற்சிக்கு பாரதிய கிராந்தி தளம்  என்ற அமைப்பு உருவானது. இந்த அமைப்பை சரண் சிங் தனியாகத் தொடங்கினார் என்று கூறுவது வரலாற்றை எளிமைப்படுத்திவிடும். 1967 நவம்பர் 10 அன்று இந்தூர் நகரில் நடைபெற்ற காங்கிரஸ் அல்லாத தலைவர்களின் கூட்டத்தில் பல்வேறு மாநிலங்களைச் சேர்ந்த அரசியல் பிரமுகர்கள் பங்கேற்றனர். அங்கு அகில இந்திய அளவிலான புதிய அரசியல் அமைப்பை உருவாக்கும் முயற்சி முன்னெடுக்கப்பட்டது. சரண் சிங் அதன் முக்கியப் பங்களிப்பாளர்களில் ஒருவராக இருந்தார். விவசாயிகளின் நலன்களைத் தனித்த அரசியல் அடையாளமாக முன்னிறுத்திய இந்த முயற்சி, உத்தரப் பிரதேச அரசியலில் மட்டுமின்றி தேசிய எதிர்க்கட்சி அரசியலிலும் புதிய விவாதத்தை உருவாக்கியது.

காங்கிரஸின் பிளவும் பிராந்திய அரசியலின் வளர்ச்சியும்!

காங்கிரஸுக்கு மாற்றான அரசியல் என்பது சோசலிஸ்டுகள் மற்றும் விவசாயிகள் அமைப்புகளுடன் மட்டும் நின்றுவிடவில்லை. மாநிலங்களின் தனித்த அரசியல் தேவைகள், பிராந்தியத் தலைவர்களின் செல்வாக்கு, காங்கிரஸின் மத்தியத் தலைமைக்கும் மாநிலத் தலைவர்களுக்கும் இடையிலான முரண்பாடுகள் ஆகியவையும் புதிய கட்சிகள் உருவாகக் காரணமாகின. ஒடிசாவில் பிஜு பட்நாயக் தலைமையில் உருவான உத்கல் காங்கிரஸ் இதற்கான ஓர் எடுத்துக்காட்டு. காங்கிரஸிலிருந்து விலகிய பிராந்தியத் தலைவர்கள், மாநிலத்தின் அரசியல் அதிகாரம் மற்றும் வளர்ச்சித் தேவைகளை முன்வைத்து தனித்த அரசியல் பாதைகளைத் தேர்ந்தெடுத்தனர்.

காங்கிரஸுக்குள்ளேயே ஏற்பட்ட அதிகாரப் போட்டிகள் இந்த மாற்றத்தை மேலும் தீவிரப்படுத்தின. இந்திரா காந்திக்கும் கட்சியின் மூத்த தலைவர்களைக் கொண்ட அமைப்புக்கும் இடையே ஏற்பட்ட மோதல் 1969-ஆம் ஆண்டு காங்கிரஸ் பிளவுக்கு வழிவகுத்தது. இதன் விளைவாக காங்கிரஸ் (ஆர்), காங்கிரஸ் (ஓ) என இரண்டு முக்கியப் பிரிவுகள் உருவாயின. காங்கிரஸிலிருந்து வெளியேறிய தலைவர்கள் மட்டுமல்லாமல், காங்கிரஸுக்குள்ளேயே இந்திரா காந்தியின் தலைமையை எதிர்த்த தலைவர்களும் தனித்த அரசியல் அணியை உருவாக்கினர். இதனால் இந்திய அரசியலில் காங்கிரஸ் எதிர்ப்பு என்பது ஒரே கொள்கையைக் கொண்ட கட்சிகளின் இயக்கமாக இல்லாமல், பல்வேறு கருத்தியல் மற்றும் அரசியல் பின்னணிகளைக் கொண்ட சக்திகளின் பொதுவான தளமாக மாறியது.

ஒரே எதிரி; வெவ்வேறு கொள்கைகள்: எதிர்க்கட்சிகளின் ஒருங்கிணைப்பு முயற்சி!

இந்திய அரசியலில் காங்கிரஸுக்கு மாற்றான சக்தியை உருவாக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் வலுப்பெற்றிருந்தாலும், அதற்கான அரசியல் பாதை எளிதாக அமையவில்லை. சோசலிஸ்டுகள் அரசின் பொருளாதாரப் பொறுப்பையும் சமூகச் சமத்துவத்தையும் வலியுறுத்தினர். சுதந்திரா கட்சி அரசின் தலையீடு குறைந்த பொருளாதார அணுகுமுறையை முன்வைத்தது. விவசாயிகள் அரசியல் கிராமப்புறப் பொருளாதாரத்தையும் நில உரிமையையும் மையப்படுத்தியது. ஜனசங்கம் தனித்த தேசியவாதக் கருத்தியலை முன்வைத்தது. இவ்வாறு கொள்கை வேறுபாடுகள் இருந்தபோதிலும், காங்கிரஸின் நீண்டகால அரசியல் ஆதிக்கத்தை எதிர்கொள்ள வேண்டிய பொதுவான தேவை இந்த அமைப்புகளைப் பேச்சுவார்த்தைக்கு அழைத்துவந்தது.

சரண் சிங் தலைமையிலான பாரதிய கிராந்தி தளம், பிற எதிர்க்கட்சிகளுடன் இணைவதற்கான முயற்சிகளைத் தொடர்ந்து மேற்கொண்டது. சுதந்திரா கட்சி, சோசலிச அமைப்புகள், பிராந்தியக் கட்சிகள் உள்ளிட்ட பல்வேறு தரப்புகளுடன் பேச்சுவார்த்தைகள் நடைபெற்றன. சில முயற்சிகள் கருத்து வேறுபாடுகளால் தோல்வியடைந்தன. சில அமைப்புகள் தேர்தல் கூட்டணியில் இணங்கினாலும், முழுமையான கட்சி இணைப்புக்கு முன்வரவில்லை. இந்த முயற்சிகள் அனைத்தும் ஒரு விஷயத்தைத் தெளிவுபடுத்தின: காங்கிரஸுக்கு எதிரான வாக்குகள் பல கட்சிகளாகப் பிரிந்திருக்கும் வரை, அவற்றை ஒருங்கிணைப்பது இந்திய அரசியலில் முக்கியமான சவாலாகவே இருக்கும்.

பாரதிய லோக் தளம்: எதிர்க்கட்சி அரசியலின் விரிவடைந்த தளம்!

இந்த ஒருங்கிணைப்பு முயற்சிகளின் முக்கியமான கட்டமாக 1974 ஆகஸ்ட் மாதம் பாரதிய லோக் தளம் உருவானது. சரண் சிங் தலைமையில் உருவான இந்த அமைப்பில் விவசாயிகள் அரசியல், சோசலிச அணிகள், சுதந்திரா கட்சி சார்ந்த தலைவர்கள் மற்றும் பிராந்திய அரசியல் சக்திகள் உள்ளிட்ட பல்வேறு பின்னணிகளைக் கொண்ட அமைப்புகள் இணைந்தன. காங்கிரஸுக்கு எதிரான அரசியல் சக்திகளை ஒரே தேசிய அமைப்புக்குள் கொண்டுவர வேண்டும் என்ற நீண்டகால முயற்சிக்கு இது முக்கியமான முன்னேற்றமாக அமைந்தது.

பாரதிய லோக் தளத்தின் உருவாக்கம், ஒரே கருத்தியலைக் கொண்ட கட்சிகளின் இணைவு அல்ல. வெவ்வேறு பொருளாதாரக் கொள்கைகளையும் அரசியல் பின்னணிகளையும் கொண்ட அமைப்புகள், பொதுவான அரசியல் எதிர்ப்பின் அடிப்படையில் ஒன்றிணைந்த முயற்சியாகும். இந்த அமைப்பின் மூலம் சரண் சிங் தேசிய அரசியலில் தனது செல்வாக்கை விரிவுபடுத்தினார். அதே நேரத்தில், காங்கிரஸுக்கு எதிரான சக்திகள் தேர்தல் அரசியலைத் தாண்டி அமைப்புரீதியாக ஒன்றிணைய முடியும் என்ற சாத்தியமும் வெளிப்பட்டது.

ஜெயப்பிரகாஷ் நாராயணின் மக்கள் இயக்கம்: அரசியல் எதிர்ப்புக்கு புதிய பரிமாணம்!

எதிர்க்கட்சிகளின் ஒருங்கிணைப்பு முயற்சிகள் நடைபெற்றுக்கொண்டிருந்த சூழலில், 1974-ஆம் ஆண்டு குஜராத் மற்றும் பீகாரில் மாணவர் இயக்கங்கள் தீவிரமடைந்தன. விலைவாசி உயர்வு, ஊழல், வேலைவாய்ப்பின்மை, நிர்வாகச் சீர்கேடு போன்ற பிரச்சினைகளை முன்வைத்து மாணவர்கள் போராட்டத்தில் ஈடுபட்டனர். பீகார் மாணவர் இயக்கத்துக்குத் தலைமை ஏற்குமாறு ஜெயப்பிரகாஷ் நாராயணிடம் கோரிக்கை வைக்கப்பட்டது. அவர் இயக்கத்தில் இணைந்ததும், அது மாநில எல்லைகளைக் கடந்து தேசிய அரசியல் கவனத்தைப் பெற்றது.

ஜெயப்பிரகாஷ் நாராயண் முன்வைத்த 'முழுமையான புரட்சி' என்ற கருத்து, வெறும் ஆட்சி மாற்றத்தை மட்டும் நோக்கமாகக் கொண்டிருக்கவில்லை. அரசியல், சமூக, பொருளாதாரம், கல்வி மற்றும் நிர்வாகம் ஆகிய துறைகளில் அடிப்படை மாற்றம் ஏற்பட வேண்டும் என்பதே அதன் நோக்கமாக இருந்தது. இந்த இயக்கத்தில் சோசலிஸ்டுகள், ஜனசங்கத்தினர், மாணவர் அமைப்புகள், காங்கிரஸ் எதிர்ப்பாளர்கள் எனப் பல்வேறு தரப்பினர் பங்கேற்றனர். இதனால் இதுவரை தனித்தனியாகச் செயல்பட்ட பல அரசியல் சக்திகள் ஒரே மக்கள் இயக்கத்தின் வழியாகச் சந்திக்கும் சூழல் உருவானது. எதிர்க்கட்சி அரசியல் இனி தேர்தல் மேடைகளில் மட்டும் நடைபெறாமல், மக்கள் போராட்டங்களுடனும் ஜனநாயக உரிமைகளுக்கான கோரிக்கைகளுடனும் இணைந்தது.

அவசரநிலை: எதிர்க்கட்சிகளின் அரசியல் பாதையை மாற்றிய காலம்!

இந்திரா காந்தி தலைமையிலான மத்திய அரசுக்கும் எதிர்க்கட்சிகளுக்கும் இடையிலான மோதல் தீவிரமடைந்துகொண்டிருந்த நிலையில், 1975 ஜூன் 25 அன்று நாட்டில் அவசரநிலை அறிவிக்கப்பட்டது. அதன் பின்னர் பல எதிர்க்கட்சித் தலைவர்கள் கைது செய்யப்பட்டனர். அரசியல் கூட்டங்கள், போராட்டங்கள் மற்றும் எதிர்ப்புச் செயல்பாடுகள் கட்டுப்படுத்தப்பட்டன. பத்திரிகைச் சுதந்திரத்துக்கும் தணிக்கை விதிக்கப்பட்டது. ஜனநாயக உரிமைகள் குறித்த விவாதம் தேசிய அரசியலின் மையப் பிரச்சினையாக மாறியது.

அவசரநிலை அறிவிப்புக்கு முன்பே காங்கிரஸுக்கு எதிராகச் செயல்பட்டு வந்த கட்சிகளுக்கு, இந்தக் காலகட்டம் பொதுவான அரசியல் சவாலை உருவாக்கியது. சோசலிஸ்டுகள், ஜனசங்கத்தினர், காங்கிரஸ் (ஓ) தலைவர்கள், பாரதிய லோக் தளத்தினர் எனப் பல்வேறு அமைப்புகளைச் சேர்ந்த தலைவர்கள் சிறையில் அடைக்கப்பட்டனர். அவர்களின் கருத்தியல் வேறுபாடுகள் மறைந்துவிடவில்லை. ஆனால் அரசியல் உரிமைகளை மீட்டெடுப்பது, தேர்தல் ஜனநாயகத்தைப் பாதுகாப்பது, அவசரநிலைக்கு எதிராகப் பொதுவான நிலைப்பாட்டை உருவாக்குவது ஆகியவை அவர்களை நெருக்கமாகக் கொண்டுவந்தன.

இவ்வாறு சுதந்திரத்திற்கு முன்பு காங்கிரஸுக்குள் உருவான சோசலிசச் சிந்தனை, சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு தனிக் கட்சியாக வளர்ந்தது. பின்னர் விவசாயிகள் அரசியல், பிராந்திய இயக்கங்கள், காங்கிரஸிலிருந்து பிரிந்த தலைவர்கள் மற்றும் ஜனநாயக உரிமைகளுக்கான மக்கள் போராட்டங்கள் எனப் பல்வேறு சக்திகளுடன் அதன் அரசியல் பயணம் விரிவடைந்தது. இந்தப் பயணத்தில் ஒவ்வொரு இணைப்பும் புதிய வாய்ப்புகளை உருவாக்கியபோதும், கருத்தியல் முரண்பாடுகளும் தலைமைப் போட்டிகளும் தொடர்ந்தன.

காங்கிரஸுக்கு எதிரான அரசியல் என்பது ஒரு கட்சியின் உருவாக்கத்தால் தொடங்கியதல்ல; பல தசாப்தங்களாக உருவான பல்வேறு அரசியல் மரபுகளின் சங்கமம். அந்தச் சங்கமம் எவ்வாறு ஒரே தேசிய அரசியல் அமைப்பாக மாறியது என்பதுதான் அடுத்த அத்தியாயத்தின் மையம்.

வாசகர்களை, எழுத்தாளர்களாக, பங்களிப்பாளர்களாக மாற்றும் விகடனின் முயற்சியே ‘My Vikatan’. இந்த ‘My Vikatan’ பிரிவில் பதிவாகும் கட்டுரைகளுக்கு என பிரத்யேகமான ஒரு வாட்ஸ்அப் கம்யூனிட்டி க்ரூப் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது.

இதில் இணைந்திருப்பதன் மூலம், ‘My Vikatan’கட்டுரைகள், ‘My Vikatan’ தொடர்பான அறிவிப்புகள் என அனைத்தையும் உடனே தெரிந்து கொள்ளலாம்..!

இந்த வாட்ஸ்அப் கம்யூனிட்டி க்ரூப்பில் இணைய கீழே உள்ள லிங்கை க்ளிக் செய்யுங்க மக்களே...!

Link : https://chat.whatsapp.com/G7U0Xo0F63YA5PC6VgYMBQ

விகடனில் உங்களுக்கென ஒரு பக்கம்...

உங்கள் படைப்புகளைச் சமர்ப்பிக்க - my@vikatan.com என்ற மின்னஞ்சலுக்கு அனுப்புங்கள்!