மலக்குழிக்குள் புதைக்கப்படும் மனித உயிர்கள்! – இந்தியாவில் இன்னும் தொடரும் சாதிய அவலம்

வாசகர்களை, எழுத்தாளர்களாக, பங்களிப்பாளர்களாக மாற்றும் விகடனின் ‘My Vikatan’ முன்னெடுப்பு இது. இந்தக் கட்டுரையில் இடம்பெற்றுள்ள கருத்துகள் அனைத்தும், கட்டுரையாளரின் தனிப்பட்ட கருத்துகள். விகடன் தளத்தின் கருத்துகள் அல்ல - ஆசிரியர்

இந்தியா விண்வெளியில் சாதனை படைக்கிறது; செயற்கை நுண்ணறிவிலும் ரோபோட்டிக்ஸ் தொழில்நுட்பத்திலும் முன்னேறுகிறது. நிலவின் தென்துருவத்தை அடையும் அறிவியல் வளர்ச்சியைப் பெருமையாகக் கொண்டாடுகிறது. ஆனால் அதே இந்தியாவில், மனிதர்கள் இன்னும் மலக்குழிகளுக்குள் இறங்கி உயிரிழக்கிறார்கள். ஒரு பக்கம் நவீன இந்தியாவின் வளர்ச்சியைப் பற்றிப் பேசுகிறோம்;

மறுபக்கம் மனிதக் கழிவுகளுக்குள் இறங்கி மூச்சுத்திணறி இறக்கும் தொழிலாளர்களின் மரணங்களைச் சாதாரண செய்திகளாகக் கடந்து செல்கிறோம். 2016 முதல் 2026 வரையிலான காலகட்டத்தில் நாடு முழுவதும் 773 தொழிலாளர்கள் உயிரிழந்துள்ளனர். அவர்களில் தமிழ்நாட்டைச் சேர்ந்தவர்கள் மட்டும் 100 பேர்.

2021 ஜனவரி முதல் 2026 ஜூன் வரையிலான நாடாளுமன்றப் பதிவில் மேலும் 332 மரணங்கள் இடம்பெற்றுள்ளன. அவற்றில் தமிழ்நாட்டில் மட்டும் 38 பேர் உயிரிழந்துள்ளனர். இவை வெறும் புள்ளிவிவரங்கள் அல்ல; இந்தியாவின் சமூகநீதி, மனித உரிமை, நிர்வாகப் பொறுப்பு ஆகியவற்றின் மீது எழுப்பப்படும் கேள்விகள்.

நாம் வாழும் நகரங்கள் தூய்மையாக இருக்க வேண்டும் என்று விரும்புகிறோம். வீடுகளில் கழிவறைகள் இருக்க வேண்டும், சாலைகளில் கழிவுநீர் தேங்கக்கூடாது, குடியிருப்புகளில் துர்நாற்றம் வீசக்கூடாது என்று எதிர்பார்க்கிறோம். ஆனால் அந்தத் தூய்மைக்குப் பின்னால் யாருடைய உயிர் பணயம் வைக்கப்படுகிறது என்பதைப் பற்றி சிந்திப்பதில்லை. நாம் பயன்படுத்தும் கழிவறைகளிலிருந்து வெளியேறும் கழிவுகளை அகற்றுவதற்காக ஒரு மனிதன் இருண்ட பாதாளச் சாக்கடைக்குள் இறங்குகிறான்.

அங்கு காத்திருக்கும் விஷவாயுவின் தாக்கத்தால் சில நிமிடங்களில் அவனது உயிர் பிரிகிறது. உடல் மீட்கப்படுகிறது; செய்தி வெளியாகிறது; அரசியல் கட்சிகள் கண்டன அறிக்கைகளை வெளியிடுகின்றன; குடும்பத்திற்கு இழப்பீடு அறிவிக்கப்படுகிறது. சில நாட்களில் அந்தச் சம்பவம் பொதுமக்களின் நினைவிலிருந்து மறைந்துவிடுகிறது. ஆனால் அந்தத் தொழிலாளியின் வீட்டில் மரணம் அத்துடன் முடிவதில்லை. கணவனை இழந்த மனைவி, தந்தையை இழந்த குழந்தைகள், மகனை இழந்த பெற்றோர் என ஒரு குடும்பத்தின் வாழ்நாள் முழுவதும் அந்த இழப்பு தொடர்கிறது.

நாடாளுமன்றம் வெளியிட்ட 2021 ஜனவரி - 2026 ஜூன் தரவுகள்: மாநிலங்களின் நிலை

தேசிய துப்புரவுத் தொழிலாளர் ஆணையத்தின் தரவுகளின்படி, 2016-2026 காலகட்டத்தில் இந்தியா முழுவதும் கழிவுநீர்க் குழாய்கள் மற்றும் செப்டிக் டேங்க்களைச் சுத்தம் செய்யும் பணிகளின்போது 773 தொழிலாளர்கள் உயிரிழந்துள்ளனர். இவர்களில் 677 பேரின் குடும்பங்களுக்கு முழுமையான இழப்பீடு வழங்கப்பட்டுள்ளதாகத் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது. மாநில அளவில் தமிழ்நாடும் மகாராஷ்டிராவும் தலா 100 மரணங்களுடன் பட்டியலில் இடம்பெற்றுள்ளன.

உத்தரப் பிரதேசத்தில் 98 பேரும், குஜராத்தில் 86 பேரும், ஹரியானாவில் 85 பேரும் உயிரிழந்துள்ளனர். குறிப்பாக, சமூகநீதி குறித்த நீண்ட அரசியல் வரலாற்றைக் கொண்ட தமிழ்நாட்டில் இத்தகைய மரணங்கள் தொடர்ந்து பதிவாகுவது தீவிரமான ஆய்வுக்குரியது. இந்த எண்ணிக்கைகள் ஆணையம் பல்வேறு அரசு அமைப்புகள், காவல்துறை, மாவட்ட நிர்வாகங்கள், ஊடகங்கள் மற்றும் சமூக அமைப்புகளிடமிருந்து பெற்ற தகவல்களின் அடிப்படையில் தொகுக்கப்பட்டவை. எனவே இவை அதிகாரப்பூர்வமாகப் பதிவான மரணங்களைக் குறிக்கின்றனவே தவிர, நிகழ்ந்த அனைத்து மரணங்களையும் உள்ளடக்கிய முழுமையான கணக்கெடுப்பு என்று கருத முடியாது.

இந்தப் பிரச்சினையின் சமீபத்திய நிலையைப் புரிந்துகொள்ள நாடாளுமன்றத்தில் வெளியிடப்பட்ட 2021 ஜனவரி முதல் 2026 ஜூன் வரையிலான தரவுகளும் முக்கியமானவை. நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் டி. ரவிக்குமார் எழுப்பிய கேள்விக்குப் பதிலளித்த மத்திய சமூகநீதி மற்றும் அதிகாரமளித்தல் துறை இணையமைச்சர் ராம்தாஸ் அத்வாலே, இந்தக் காலகட்டத்தில் 18 மாநிலங்கள் மற்றும் யூனியன் பிரதேசங்களில் 332 தொழிலாளர்கள் உயிரிழந்துள்ளதாகத் தெரிவித்தார்.

மகாராஷ்டிராவில் 58 மரணங்களும், ஹரியானாவில் 47 மரணங்களும், தமிழ்நாட்டில் 38 மரணங்களும் பதிவாகியுள்ளன. உத்தரப் பிரதேசத்தில் 37 பேரும், டெல்லியில் 29 பேரும், குஜராத்தில் 27 பேரும் உயிரிழந்துள்ளனர். மத்தியப் பிரதேசம் மற்றும் மேற்கு வங்கத்தில் தலா 13 மரணங்களும், கர்நாடகா மற்றும் பஞ்சாபில் தலா 12 மரணங்களும் பதிவாகியுள்ளன. இந்த எண்ணிக்கைகள் வெவ்வேறு காலவரம்புகளைக் கொண்டவை என்பதால், 773 மற்றும் 332 என்ற தரவுகளை ஒன்றாகக் கூட்டவோ நேரடியாக ஒப்பிட்டு முரண்பாடு என்று கூறவோ முடியாது.

ஆனால் இரண்டு தரவுகளுமே மனிதர்களை ஆபத்தான கழிவுநீர்ப் பணிகளில் ஈடுபடுத்தும் நடைமுறை இன்னும் முடிவுக்கு வரவில்லை என்பதை வெளிப்படுத்துகின்றன.

மரணங்கள் தொடர்கின்றன; முதல் தகவல் அறிக்கைகள் பதிவாகின்றன. ஆனால் குற்றவாளிகள் மீது நடவடிக்கை எங்கே? நாடாளுமன்றத்தில் வெளியிடப்பட்ட தகவலின்படி, கடந்த ஐந்து ஆண்டுகளில் பாதுகாப்பற்ற முறையில் தொழிலாளர்களைக் கழிவுநீர்க் குழாய்கள் மற்றும் செப்டிக் டேங்க்களுக்குள் இறக்கி வேலை செய்ய வைத்தது தொடர்பாக 193 முதல் தகவல் அறிக்கைகள் மட்டுமே பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளன.

332 மரணங்கள் நிகழ்ந்துள்ள நிலையில், இந்த வழக்குகளின் விசாரணை எவ்வாறு முன்னெடுக்கப்படுகிறது என்பது பொதுமக்களுக்குத் தெரிய வேண்டும். எத்தனை ஒப்பந்ததாரர்கள் கைது செய்யப்பட்டுள்ளனர்? எத்தனை உள்ளாட்சி அதிகாரிகள் விசாரணைக்கு உட்படுத்தப்பட்டுள்ளனர்? எத்தனை வழக்குகளில் குற்றப்பத்திரிகை தாக்கல் செய்யப்பட்டுள்ளது? எத்தனை குடும்பங்களுக்கு நீதிமன்றத்தின் மூலம் நீதி கிடைத்துள்ளது?

இந்தக் கேள்விகளுக்கு அரசு வெளிப்படையான பதிலளிக்க வேண்டும். ஒரு மரணம் நிகழ்ந்த பிறகு முதல் தகவல் அறிக்கை பதிவு செய்வது நிர்வாகத்தின் கடமை மட்டுமே; அந்த மரணத்திற்குக் காரணமானவர்கள் தண்டிக்கப்படுவதும், மீண்டும் அத்தகைய மரணம் நிகழாமல் தடுப்பதும்தான் உண்மையான பொறுப்புக்கூறல்.

உயிரிழந்த தொழிலாளர்களின் குடும்பங்களுக்கு இழப்பீடு வழங்கப்பட்டுள்ள நிலவரமும் பல கேள்விகளை எழுப்புகிறது. 2021 ஜனவரி முதல் 2026 ஜூன் வரையிலான 332 மரணங்களில் 268 குடும்பங்களுக்கு முழுமையான இழப்பீடும், 18 குடும்பங்களுக்கு பகுதியளவு இழப்பீடும் வழங்கப்பட்டுள்ளதாக மத்திய அரசு தெரிவித்துள்ளது.

எஞ்சிய 46 வழக்குகளில் முழுமையான அல்லது பகுதியளவிலான இழப்பீடு வழங்கப்பட்டதாகப் பதிவு செய்யப்படவில்லை. அந்தக் குடும்பங்கள் ஏன் இன்னும் இழப்பீட்டைப் பெறவில்லை? சட்டப்பூர்வ வாரிசுகள் தொடர்பான சிக்கல்களா அல்லது நிர்வாகத்தின் அலட்சியமா? இழப்பீடு பெறுவதற்காகவே பாதிக்கப்பட்ட குடும்பங்கள் அலுவலகங்களுக்கும் நீதிமன்றங்களுக்கும் அலைய வேண்டிய நிலை ஏன் உருவாகிறது?

2023 அக்டோபர் 20 அன்று டாக்டர் பல்ராம் சிங் எதிர் இந்திய ஒன்றியம் வழக்கில் உச்சநீதிமன்றம், கழிவுநீர்க் குழாய்கள் மற்றும் செப்டிக் டேங்க்களைச் சுத்தம் செய்யும்போது உயிரிழக்கும் தொழிலாளர்களின் குடும்பங்களுக்கான இழப்பீட்டை ₹10 லட்சத்திலிருந்து ₹30 லட்சமாக உயர்த்தியது.

ஆனால் ஒரு குழந்தையின் தந்தையை இழந்த துயரத்திற்கு என்ன விலை நிர்ணயிக்க முடியும்? ஒரு குடும்பத்தின் எதிர்காலத்தையும் இழந்த வாழ்வாதாரத்தையும் பணத்தால் முழுமையாக மீட்டெடுக்க முடியுமா? இழப்பீடு என்பது தொழிலாளர்களின் குடும்பங்களுக்கு வழங்கப்பட வேண்டிய சட்டப்பூர்வ உரிமையே தவிர, மனித உயிருக்கு நிர்ணயிக்கப்படும் விலை அல்ல.

இதற்கிடையில், மத்திய அரசின் தரவுகளில் காணப்படும் சட்டரீதியான வேறுபாடும் கவனிக்கப்பட வேண்டியது. 2026 ஜூலை 21 அன்று மக்களவையில் வெளியிடப்பட்ட பதிலில், சமீபத்திய ஆய்வுகளின்படி பாரம்பரிய மனிதக் கழிவகற்றல் நடைமுறை கண்டறியப்படவில்லை என்று தெரிவிக்கப்பட்டது. அதே பதிலில் 2021 முதல் 2026 ஜூன் வரை பாதுகாப்பற்ற கழிவுநீர்க் குழாய் மற்றும் செப்டிக் டேங்க் சுத்தப்படுத்தும் பணிகளில் 332 பேர் உயிரிழந்துள்ளதாகவும் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

பாரம்பரிய மனிதக் கழிவகற்றல் நடைமுறையும் கழிவுநீர்க் குழாய்கள் மற்றும் செப்டிக் டேங்க்களை ஆபத்தான முறையில் சுத்தம் செய்யும் பணிகளும் சட்டரீதியாகத் தனித்தனியாக வகைப்படுத்தப்படுகின்றன. எனவே ஒரு நடைமுறை கண்டறியப்படவில்லை என்பதால் மனிதர்களை ஆபத்தான கழிவுநீர்ப் பணிகளில் ஈடுபடுத்துவது முடிவுக்கு வந்துவிட்டதாகப் பொருள் கொள்ள முடியாது. அரசின் அறிக்கையில் ஒரு வகையான நடைமுறை இல்லை என்று குறிப்பிடப்படும் அதே நேரத்தில், மற்றொரு வகையான ஆபத்தான பணியில் நூற்றுக்கணக்கான மனிதர்கள் உயிரிழப்பது நிர்வாகத்தின் கவனத்திற்கு வர வேண்டிய முரண்பாடாகும்.

இந்தப் பிரச்சினையின் அடிப்படையில் இருப்பது வெறும் தொழிலாளர் பாதுகாப்புக் குறைபாடு மட்டுமல்ல; ஆழமாக வேரூன்றியுள்ள சாதியப் பாகுபாடுமாகும். தலைமுறை தலைமுறையாகச் சில சமூகங்கள் துப்புரவுப் பணிகளுடனும் மனிதக் கழிவுகளை அகற்றும் தொழில்களுடனும் அடையாளப்படுத்தப்பட்டுள்ளன.

பிறப்பின் அடிப்படையில் தொழில் தீர்மானிக்கப்படும் சமூக அமைப்பு, ஒரு குறிப்பிட்ட சமூகத்தினரின் மீது ஆபத்தான பணிகளையும் சமூக அவமதிப்பையும் சுமத்தியுள்ளது. மத்திய அரசின் NAMASTE திட்டத்தின் கீழ் 2024 டிசம்பர் 17 நிலவரப்படி சரிபார்க்கப்பட்ட 54,574 கழிவுநீர் மற்றும் செப்டிக் டேங்க் தொழிலாளர்களில் 37,060 பேர் பட்டியலினத்தைச் சேர்ந்தவர்கள். இது சுமார் 67.9 சதவீதமாகும். இது உயிரிழந்தவர்களின் சாதிவாரியான கணக்கெடுப்பு அல்ல என்றாலும், இத்தொழிலில் சமூக ரீதியாக ஒதுக்கப்பட்ட மக்களின் பங்கு அதிகமாக இருப்பதை வெளிப்படுத்துகிறது.

ஒரு சாதியின் உயிர் என்பதால் சமூகத்திற்கு வலிக்கவில்லையா?

இங்கே நாம் தவிர்க்க முடியாத ஒரு கேள்வியைக் கேட்க வேண்டும். மலக்குழிக்குள் இறங்க வேண்டிய கட்டாயம் அனைத்துச் சாதியினருக்கும் இருந்திருந்தால், மனிதர்களுக்குப் பதிலாக இயந்திரங்களைக் கொண்டுவருவதில் அரசுகள் இத்தனை ஆண்டுகள் தாமதித்திருக்குமா? கழிவுநீர்த் தொட்டிகளுக்குள் இறங்கி உயிரிழப்பவர்கள் அனைத்துச் சமூகங்களையும் சேர்ந்தவர்களாக இருந்திருந்தால், இந்தப் பிரச்சினை இன்றும் இவ்வளவு காலம் தீர்க்கப்படாமல் இருந்திருக்குமா?

இது நிரூபிக்கப்பட்ட மாற்று வரலாறு அல்ல; சமூகத்தின் முன்னுரிமைகளைச் சிந்திக்க வைக்கும் கேள்வி. ஒட்டுமொத்தச் சமூகத்தின் தூய்மைக்காக ஒரு குறிப்பிட்ட சமூகத்தினர் தங்களது உயிரைப் பணயம் வைக்க வேண்டிய நிலை தொடர்வதே சாதிய அமைப்பின் கொடுமையை உணர்த்துகிறது. அவர்களது உழைப்பைச் சமூகம் பயன்படுத்திக்கொள்கிறது; ஆனால் அவர்களது மரணத்தை மட்டும் அவர்களது குடும்பங்களின் தனிப்பட்ட துயரமாகச் சுருக்கிவிடுகிறது.

இயந்திரமயமாக்கல் என்பது இந்த மரணங்களைத் தடுப்பதற்கான முக்கியமான வழியாகும். இந்தியாவிடம் கழிவுநீர்க் குழாய்களைச் சுத்தம் செய்வதற்கான உறிஞ்சும் வாகனங்கள், ஜெட் ராடிங் இயந்திரங்கள், ரோபோட்டிக் கருவிகள் உள்ளிட்ட பல்வேறு தொழில்நுட்பங்கள் உள்ளன.

2023-ஆம் ஆண்டு தொடங்கப்பட்ட NAMASTE திட்டமும் ஆபத்தான மனித உழைப்புக்குப் பதிலாக இயந்திரமயமாக்கப்பட்ட துப்புரவுப் பணிகளை முன்னிறுத்துகிறது. 2026 ஜூலை 31 அன்று வெளியிடப்பட்ட மத்திய அரசின் தகவலின்படி, திட்டத்தின் கீழ் 2,71,155 தனிநபர் பாதுகாப்பு உபகரணத் தொகுப்புகள் வழங்கப்பட்டுள்ளன. 1,023 தொழிலாளர்கள் இயந்திரமயமாக்கப்பட்ட துப்புரவு உபகரணங்களை வாங்குவதற்கான மூலதன உதவியைப் பெற்றுள்ளனர்.

20,293 பேர் பாதுகாப்புப் பயிற்சியும் திறன் மேம்பாட்டுப் பயிற்சியும் பெற்றுள்ளனர். 1,81,062 பயனாளிகள் மருத்துவக் காப்பீட்டின் கீழ் கொண்டுவரப்பட்டுள்ளனர். இவை திட்டத்தின் கீழ் மேற்கொள்ளப்பட்ட நடவடிக்கைகளாக இருந்தாலும், அவற்றின் உண்மையான செயல்திறனை அளவிடாமல் வெற்றியாகக் கருத முடியாது. ஒவ்வொரு நகராட்சியிலும் எத்தனை இயந்திரங்கள் உள்ளன, அவை எத்தனை முறை பயன்படுத்தப்படுகின்றன, எந்த இடங்களில் இன்னும் மனிதர்கள் இறக்கப்படுகிறார்கள் என்பதற்கான விவரங்கள் பொதுவெளியில் வெளியிடப்பட வேண்டும்.

ஒரு மனிதன் விஷவாயுவால் உயிரிழந்த பிறகு அவரது குடும்பத்திற்கு இழப்பீடு வழங்குவது அரசின் சாதனையாக இருக்க முடியாது. அந்த மனிதன் மலக்குழிக்குள் இறங்க வேண்டிய அவசியமே இல்லாத சூழலை உருவாக்குவதுதான் அரசின் உண்மையான வெற்றியாக இருக்க வேண்டும். ஒப்பந்த நிறுவனங்களின் பொறுப்புகள் உறுதி செய்யப்பட வேண்டும்; பாதுகாப்பு விதிகளை மீறும் நிறுவனங்கள் மீது கடுமையான நடவடிக்கை எடுக்கப்பட வேண்டும்;

சம்பந்தப்பட்ட உள்ளாட்சி அதிகாரிகளின் பொறுப்பும் விசாரிக்கப்பட வேண்டும். தொழிலாளர்களுக்கு உரிய பயிற்சி, பாதுகாப்பு உபகரணங்கள், மருத்துவக் காப்பீடு, மாற்றுத் தொழில் வாய்ப்புகள் ஆகியவை உறுதி செய்யப்பட வேண்டும். இயந்திரமயமாக்கல் என்பது திட்ட அறிக்கைகளிலும் அரசு விளம்பரங்களிலும் மட்டும் இருக்காமல், ஒவ்வொரு நகரத்தின் கழிவுநீர் மேலாண்மையிலும் நடைமுறைக்கு வர வேண்டும்.

ஒரு நகரத்தின் வளர்ச்சியை அதன் உயரமான கட்டடங்களாலும் அகலமான சாலைகளாலும் மட்டும் அளவிட முடியாது. அந்த நகரத்தைத் தூய்மையாக வைத்திருக்கும் தொழிலாளியின் உயிருக்கு அது அளிக்கும் மதிப்பில்தான் அதன் உண்மையான வளர்ச்சி வெளிப்படுகிறது.

தமிழ்நாட்டில் பதிவான 100 மரணங்களும், நாடாளுமன்றத் தரவில் இடம்பெற்ற 38 மரணங்களும் ஒவ்வொரு குடும்பத்தின் சிதைந்த எதிர்காலத்தை நினைவூட்டுகின்றன. நாம் அனைவரும் தூய்மையைப் பகிர்ந்துகொள்கிறோம்; ஆனால் அந்தத் தூய்மைக்கான ஆபத்தையும் மரணத்தையும் ஒரு குறிப்பிட்ட சமூகத்திடம் ஒப்படைத்திருக்கிறோம்.

ஒரு மனிதன் எந்தச் சாதியில் பிறந்தான் என்பது அவன் செய்ய வேண்டிய தொழிலைத் தீர்மானிக்கக் கூடாது. அதைவிட முக்கியமாக, எந்தச் சாதியைச் சேர்ந்தவனாக இருந்தாலும் அவனது உயிரின் மதிப்பு சமமானதாக இருக்க வேண்டும்.

தொழில்நுட்ப வளர்ச்சி யாருடைய உயிரைக் காப்பாற்றுகிறது?

விண்வெளியில் சாதனை படைக்கும் இந்தியா, இன்னும் மனிதர்களை மலக்குழிக்குள் இறக்க வேண்டிய நிலையில் இருப்பது தொழில்நுட்பத்தின் தோல்வி மட்டுமல்ல; சமூகநீதியின் தோல்வியுமாகும். மரணத்திற்குப் பிறகு இழப்பீடு வழங்குவதில் காட்டப்படும் அக்கறையை, மரணங்களைத் தடுப்பதிலும் அரசு காட்ட வேண்டும். ஒவ்வொரு உயிரிழப்புக்கும் காரணமானவர்கள் அடையாளம் காணப்பட்டு, உரிய சட்ட நடவடிக்கை எடுக்கப்பட வேண்டும். எந்தச் சூழலிலும் மனிதர்களை ஆபத்தான கழிவுநீர்த் தொட்டிகளுக்குள் இறக்க வேண்டிய அவசியமில்லாத வகையில் முழுமையான இயந்திரமயமாக்கல் உறுதி செய்யப்பட வேண்டும்.

ஒருவேளை இந்த ஆபத்தான தொழிலை அனைத்துச் சாதியினரும் செய்ய வேண்டியிருந்தால், மனிதர்களுக்குப் பதிலாக இயந்திரங்களைக் கொண்டுவருவதில் அரசுகள் இத்தனை ஆண்டுகள் தாமதித்திருக்குமா என்ற கேள்வியை நாம் ஒவ்வொருவரும் நமக்குள் எழுப்பிக்கொள்ள வேண்டும். ஒரு குறிப்பிட்ட சமூகத்தின் உழைப்பை மட்டும் பயன்படுத்திக்கொண்டு, அதன் உயிரிழப்புகளைச் சமூகத்தின் பொதுவான பிரச்சினையாகப் பார்க்கத் தவறுவது எந்த வகையான சமத்துவம்?

மலக்குழிக்குள் மனிதர்களை இறக்குவதை முற்றிலும் ஒழிப்பதும், ஒவ்வொரு துப்புரவுத் தொழிலாளியின் உயிரையும் சமமான மனித மாண்புடன் மதிப்பதும், அவர்களது குடும்பங்களுக்கு இழப்பீடு மட்டுமின்றி நீதியையும் வாழ்வாதாரப் பாதுகாப்பையும் உறுதி செய்வதும்தான் உண்மையான தூய்மை. சாதியின் அடிப்படையில் தொழிலும் ஆபத்தும் திணிக்கப்படாத சமூகத்தை உருவாக்குவதுதான் உண்மையான சமத்துவம். துப்புரவுத் தொழிலாளர்களின் உயிரைக் காப்பதுதான் உண்மையான சமூகநீதி.

வாசகர்களை, எழுத்தாளர்களாக, பங்களிப்பாளர்களாக மாற்றும் விகடனின் முயற்சியே ‘My Vikatan’. இந்த ‘My Vikatan’ பிரிவில் பதிவாகும் கட்டுரைகளுக்கு என பிரத்யேகமான ஒரு வாட்ஸ்அப் கம்யூனிட்டி க்ரூப் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது.

இதில் இணைந்திருப்பதன் மூலம், ‘My Vikatan’கட்டுரைகள், ‘My Vikatan’ தொடர்பான அறிவிப்புகள் என அனைத்தையும் உடனே தெரிந்து கொள்ளலாம்..!

இந்த வாட்ஸ்அப் கம்யூனிட்டி க்ரூப்பில் இணைய கீழே உள்ள லிங்கை க்ளிக் செய்யுங்க மக்களே...!

Link : https://chat.whatsapp.com/G7U0Xo0F63YA5PC6VgYMBQ

விகடனில் உங்களுக்கென ஒரு பக்கம்...

உங்கள் படைப்புகளைச் சமர்ப்பிக்க - my@vikatan.com என்ற மின்னஞ்சலுக்கு அனுப்புங்கள்!