ஏழைகளின் சுயமரியாதையும்... மண் சுமந்த மனிதர்களின் கனவுகளும்! - கரிசல் மண்ணோடு கலந்த பூமணி

Jul 16, 2026 - 14:01

ஏழைகளின் சுயமரியாதையும்... மண் சுமந்த மனிதர்களின் கனவுகளும்! - கரிசல் மண்ணோடு கலந்த பூமணி

வாசகர்களை, எழுத்தாளர்களாக, பங்களிப்பாளர்களாக மாற்றும் விகடனின் ‘My Vikatan’ முன்னெடுப்பு இது. இந்தக் கட்டுரையில் இடம்பெற்றுள்ள கருத்துகள் அனைத்தும், கட்டுரையாளரின் தனிப்பட்ட கருத்துகள். விகடன் தளத்தின் கருத்துகள் அல்ல - ஆசிரியர்

தமிழ் இலக்கியத்தில் சில எழுத்தாளர்களை அவர்கள் எழுதிய கதைகளால் மட்டும் நினைவுகூர முடியாது. அவர்கள் உருவாக்கிய உலகங்களால்தான் நினைவுகூர வேண்டும். அப்படிப்பட்ட அரிய படைப்பாளிகளில் ஒருவர் பூமணி.

79 வயதில் அவர் மறைந்தது, ஒரு தனிப்பட்ட எழுத்தாளரின் மறைவு மட்டுமல்ல; கரிசல் மண்ணின் வாழ்வியலை தமிழ் இலக்கியத்தின் முக்கியப் பகுதியாக மாற்றிய ஒரு படைப்பாளியின் அமைதியான நிறைவு.

1947-ஆம் ஆண்டு, கோவில்பட்டி அருகிலுள்ள ஆண்டிப்பட்டி கிராமத்தில் பிறந்த பூமணி, விவசாயப் பின்னணியில் இருந்து வந்தவர். அவர் நகரத்தின் பார்வையில் கிராமத்தை எழுதவில்லை; கிராமத்தின் உள்ளிருந்து மனிதர்களின் வாழ்க்கையை எழுதினார். அவரது படைப்புகளில் மண் ஒரு பின்னணி அல்ல; அது ஒரு கதாபாத்திரம்.

வெயில், வறட்சி, மழை, உழைப்பு, வறுமை, உறவுகள், சாதி, அதிகாரம்—இவை அனைத்தும் அவரது எழுத்தில் வெறும் கருத்துகளாக இல்லை. மனிதர்களின் அன்றாட வாழ்க்கையோடு கலந்த உண்மைகளாக வருகின்றன.

கரிசல் மொழியின் தனித்துவம்

பூமணியின் மிகப்பெரிய பலம் அவரது மொழிநடை.

பலர் கிராம வாழ்க்கையை எழுதியிருக்கிறார்கள். ஆனால் பூமணி, கரிசல் நில மக்களின் இயல்பான பேச்சு மொழியையே இலக்கியத்தின் உயிராக மாற்றினார். அவரது கதாபாத்திரங்கள் புத்தக மொழியில் பேசுவதில்லை; அவர்கள் வாழ்ந்த மொழியில் பேசுகிறார்கள்.

அவரது உரையாடல்களில் செயற்கையான நாடகத்தன்மை இல்லை. ஒரு கிராமத்து மனிதன் எவ்வாறு யோசிப்பார், எவ்வாறு பேசுவார், எவ்வாறு மௌனமாக இருப்பார் என்பதை மிக இயல்பாகப் பதிவு செய்தார்.

அதனால் அவரது எழுத்தை வாசிக்கும்போது, ஒரு கதையைப் படிப்பது போல இல்லாமல், அந்த மண்ணின் மனிதர்களுடன் நேரடியாக உரையாடுவது போல உணர்வு ஏற்படுகிறது.

எளிமையில் இருக்கும் ஆழம்

பூமணியின் வாக்கியங்களில் அலங்காரம் குறைவு; அனுபவத்தின் ஆழம் அதிகம்.

அவர் பெரிய வார்த்தைகளால் உணர்ச்சியை உருவாக்க முயற்சிக்கவில்லை. ஒரு சிறிய சம்பவம், ஒரு அமைதி, ஒரு பார்வை, ஒரு சாதாரண உரையாடல்—இவற்றின் வழியாக மனித மனத்தின் பெரிய உண்மைகளை வெளிப்படுத்தினார்.

அவரது கதைகளில் மௌனம் கூட ஒரு மொழியாக செயல்படுகிறது. கதாபாத்திரங்கள் சொல்லாத விஷயங்களும் வாசகரிடம் பேசுகின்றன.

வெக்கை: கோபத்தின் பின்னால் இருக்கும் சமூக உண்மை

பூமணியின் முக்கியமான படைப்புகளில் ஒன்று "வெக்கை".

இது வெறும் பழிவாங்கும் கதையல்ல. சமூக அநீதி, அதிகார உறவுகள், சாதி அமைப்பு, மனித மரியாதைக்கான போராட்டம் ஆகியவற்றை ஆராயும் படைப்பு.

ஒரு தந்தையும் மகனும் எதிர்கொள்ளும் சூழ்நிலை வழியாக, ஒரு குடும்பத்தின் வேதனையை மட்டுமல்ல; ஒரு சமூகத்தின் அழுத்தங்களையும் பூமணி பதிவு செய்கிறார்.

இந்த நாவலைத் தழுவியே இயக்குநர் வெற்றிமாறன் இயக்கத்தில் "அசுரன்" திரைப்படம் உருவானது. இதன் மூலம் பூமணியின் எழுத்து புதிய தலைமுறை வாசகர்களையும் சென்றடைந்தது.

அஞ்ஞாடி: மக்களின் வரலாற்றை எழுதிய காவியம்

"அஞ்ஞாடி" பூமணியின் மற்றொரு முக்கியமான படைப்பு.

வரலாறு என்பது மன்னர்களின் கதைகள் மட்டுமல்ல; சாதாரண மக்களின் வாழ்க்கையும் வரலாறுதான் என்பதை இந்த நாவல் உணர்த்துகிறது.

பல தலைமுறைகளின் வாழ்க்கை, சமூக மாற்றங்கள், மனித உறவுகள் ஆகியவற்றை மையமாகக் கொண்ட இந்தப் படைப்புக்காக பூமணிக்கு 2014-ஆம் ஆண்டு சாகித்ய அகாடமி விருது வழங்கப்பட்டது.

மனிதர்களை மையமாக்கிய எழுத்து

பூமணியின் எழுத்தில் ஏழைகள் வெறும் பரிதாபப் பாத்திரங்கள் அல்ல. அவர்கள் கனவுகள் கொண்டவர்கள், சுயமரியாதை கொண்டவர்கள், தங்களுக்கென ஒரு உலகம் கொண்டவர்கள்.

பெண்களின் வாழ்க்கை, குடும்ப உறவுகள், சமூக அழுத்தங்கள் ஆகியவற்றையும் அவர் நுட்பமாகப் பதிவு செய்தார்.

அவர் யாரையும் எளிதாக நல்லவர், கெட்டவர் என்று பிரிக்கவில்லை. மனிதர்களின் சிக்கல்களையும் முரண்பாடுகளையும் உண்மையாகக் காட்டினார்.

இலக்கியத்தைத் தாண்டிய பயணம்

பூமணி எழுத்தாளர் மட்டுமல்ல; திரைப்பட இயக்குநராகவும் செயல்பட்டவர். அவரது "கருவேலம் பூக்கள்" திரைப்படம் சமூக வாழ்க்கையின் வலிகளைத் திரையில் பதிவு செய்தது.

இலக்கியத்திலும் திரைப்படத்திலும் அவர் தேடியது ஒன்றே—மனித வாழ்க்கையின் உண்மை.