``பாலிவுட் போல மலையாள சினிமாவுக்கு கார்ப்பரேட் இடைத்தரகர்கள் தேவையில்லை!" - பிரித்விராஜ்

இந்தியத் திரையுலகில் மலையாள சினிமா தனக்கென ஒரு தனித்துவமான முத்திரையைப் பதித்துவருகிறது. மிகக் குறைந்த செலவில் எடுக்கப்படும் கலைப் படங்கள் என்ற பிம்பத்தைத் தாண்டி, பிரமாண்ட பட்ஜெட்டுகளிலும் தரமான படங்களையும் தருகிறது. இந்தச் சூழலில், பாலிவுட் போன்ற பெரும் கார்ப்பரேட் சினிமா கலாசாரத்திற்கும் மலையாளத் திரையுலகின் எளிமையான நடைமுறைக்கும் இடையே உள்ள நுட்பமான வித்தியாசங்களை நடிகர் பிரித்விராஜ் விரிவாகப் பகிர்ந்துள்ளார்.

“மலையாள சினிமாவில் ஒரு நடிகரையோ அல்லது இயக்குநரையோ அணுகுவதற்கு நடுவே இடைத்தரகர்களோ, பெரிய ஏஜென்சிகளோ தேவையில்லை. ஒரு இயக்குநரே நேரடியாக நடிகருக்கு போன் செய்து "இந்தக் கதையை உங்களுக்காக எழுதியுள்ளேன், கேட்கலாமா?" என்று பேச முடியும். இந்த நேரடி அணுகுமுறையே மலையாளத் திரைப்படங்களுக்கு ஓர் இயல்பான ஆன்மாவை தருகிறது.

இதுவே பாலிவுட்டில் ஒரு நடிகரை அணுக வேண்டும் என்றால், முதலில் அவருடைய மேலாண்மை நிறுவனத்தை அணுக வேண்டும். நிறுவனம் அதை நடிகரின் தனிப்பட்ட மேலாளரிடம் கொண்டு செல்லும். மேலாளர் அந்த நடிகரிடம் பேசி இயக்குநருடன் சந்திப்புக்கு ஏற்பாடு செய்வார். சந்திப்பு முடிந்து இருவரும் ஒப்புக்கொண்ட பிறகு, ஏஜென்சி ஒரு பெரிய தொகையைச் சம்பளமாகக் கேட்கும்; தயாரிப்பாளர் அதில் பாதியைக் கொடுப்பதாகப் பேரம் பேசுவார்.

இந்த நெறிமுறைகள் பாலிவுட்டுக்கு நடைமுறைக்கு உகந்ததாக இருக்கலாம், ஆனால் சினிமா உருவாக்கும் செயல்முறையை இது சிக்கலாக்குகிறது” என்று பிரித்விராஜ் சுட்டிக்காட்டுகிறார்.

"மலையாளப் படங்கள் இப்போதும் வெறும் 15 நாட்களில் ரூ.5 கோடி செலவில் மட்டுமே எடுக்கப்படுகின்றன என்ற பொதுவான கருத்து தவறானது. இன்று ரூ.100 கோடி முதலீட்டிலும், 150 நாள்கள் திட்டமிடலிலும் படங்கள் எடுக்கிறோம் (எ.கா: ஆடுஜீவிதம், லூசிஃபர்). ஆனால், பட்ஜெட் பெரிதானாலும் படக்குழுவினருக்கு இடையேயான மனிதநேயமும் எளிய தொடர்பும் மலையாளத்தில் துளியும் மாறவில்லை" என அவர் குறிப்பிட்டார்.

பிரித்விராஜ் சொல்வதில் வேறொரு முக்கியப் பார்வையும் உண்டு. மலையாளத்தில் பல முன்னணி நடிகர்கள் (மோகன்லால், மம்மூட்டி, பகத் பாசில், பிரித்விராஜ் உட்பட) முன்கூட்டியே மிகப்பெரிய தொகையைச் சம்பளமாகப் பெறாமல், படத்தின் தயாரிப்புச் செலவு பாதிக்கப்படாமல் இருக்க லாபப் பங்கீட்டு முறையைத் தேர்ந்தெடுக்கின்றனர். இது தயாரிப்பாளருக்குப் பெரும் சுமையைக் குறைக்கிறது.

பாலிவுட் கார்ப்பரேட் மயமானதற்கு ஒரு முக்கியமான காரணமும் உண்டு. 1990-களுக்கு முன்பு வரை பாலிவுட்டில் ஒழுங்கமைக்கப்படாத நிதி மற்றும் நிழல் உலகத் தலையீடுகள் இருந்தன. கார்ப்பரேட் ஸ்டுடியோக்கள், வங்கிக் கடன் மற்றும் காப்பீட்டுத் திட்டங்கள் உள்ளே வந்த பிறகே முதலீடுகளுக்குப் பாதுகாப்பு கிடைத்தது. ஆனால், அதுவே தற்போது அளவுக்கு மீறிய அதிகாரத்துவமாக மாறியுள்ளது.

சமீபத்திய ஆண்டுகளில் மலையாளப் படங்கள் (மஞ்சுமெல் பாய்ஸ், பிரேமலு, ஆவேஷம் போன்றவை) எளிய மற்றும் நேர்த்தியான தயாரிப்பு முறையாலேயே உலகளவில் நூற்றுக்கணக்கான கோடிகளை வசூலித்து, வணிகரீதியாகவும் கார்ப்பரேட் பாலிவுட் படங்களை விஞ்சியும் ஆச்சரியப்படுத்தியுள்ளன.

பிரித்விராஜ் சுட்டிக்காட்டியிருப்பது ஒரு சினிமா பொருளாதாரப் பாடம் என்ற பார்வையிலேயே அணுக வேண்டும். பணம் மட்டுமே நல்ல சினிமாவைப் படைத்துவிடாது; மனித உறவுகளும், எளிய கலைத்தொடர்பும், படைப்புச் சுதந்திரமுமே ஒரு திரைப்படத்தின் ஆன்மாவைத் தீர்மானிக்கின்றன. பாலிவுட் தனது அதிகப்படியான கார்ப்பரேட் தடைகளைத் தளர்த்தி, கலைஞர்கள் நேரடியாக இணையும் தளத்தை உருவாக்கினால் மட்டுமே சினிமா மேலும் உயிரோட்டமாக இருக்கும் என்பதே பல திரை விமர்சகர்களின் கருத்தாகவும் ரசிகர்களின் கோரிக்கையாகவும் உள்ளது.